11:29 عصر | ۱۴۰۰ يکشنبه ۲۲ فروردين
پرسش
کد خبر: 14601 تاریخ انتشار: ۱۳۹۲ پنج شنبه ۱۷ مرداد - 12:38 عصر ارسال به دوست نسخه چاپی

شیوه‌های تشویق و تنبیه درست کودکان را بیاموزیم

 گفتگو نیوز: یک کارشناس علوم تربیتی معتقد است: اهانت و تحقیر کودک، سرزنش‌های پیوسته و انتقادهای بی‌جا و به کارگیری جملات غیرمحترمانه از مهمترین عواملی هستند که بذر کینه و نفرت را در دل دل کودک می‌پاشد.

 

الهام حشمتی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقه کردستان، با اشاره به این‌که تشویق و تنبیه از شیوه‌های شفاف و قطعی تربیت است، عنوان کرد: تشویق عامل ایجاد انگیزه و تنبیه عامل بازدارنده است.

 

وی افزود: شاید تنبیه از نوع بدنی یا زبانی، به طور موقت رفتار بد کودک را متوقف سازد، ولی این عمل باعث می‌شود که کودکان باور کنند که انسان‌های بدی هستند و می توانند در آینده بدتر هم بشوند؛ اگر تنبیه خوب و مؤثر بود، باید با یک بار جواب می‌داد، در صورتی که در عمل چنین اتفاقی نمی‌افتد و برعکس کودک را جدی تر و مصرتر به انجام اعمال بد خود می‌کند.

 

وی با تأکید بر این که پذیرفتن اشتباهات کودک و همچنین بخشیدن آنها یک ویژگی است که والدین باید آن را بیاموزند، تصریح کرد: باید به رفتارهای مشکل ساز کودک خرده گرفت نه به خود کودک، همچنین باید رفتار یا مشکل را برای کودک توضیح داده و حتی راه حل هایی برای حل مشکل به کودک پیشنهاد داده شود تا کودک بیاموزد که مسئول رفتار خود است و تنبیه لحاظ شده نتیجه مستقیم رفتار بد خود اوست.

 

این کارشناس ادامه داد: پاداش دادن به رفتارهای مثبت کودک، از طریق علاقه نشان دادن، همکاری و همیاری، ستایش موارد خوب، ابراز صمیمیت و لبخند، نوازش و در آغوش کشیدن از ساده ترین و در عین حال تأثیر گذارترین روش‌های تشویق است.

 

حشمتی با بیان این‌که باید رفتار کودک مورد تحسین واقع شود نه شخصیت او، تصریح کرد: در صورت تحسین، کودک تصور می‌کند که همیشه خوب و کامل است و این با عصبانیت‌های بعدی والدین در تضاد خواهد بود، لذا باید دقت کرد تا پیشرفت‌های کوچک فرزندان را نیز ستایش کرد، چرا که این کار باعث پرورش اعتماد به نفس می‌شود و در رشد خلاقیت کودک نقش بسزایی دارد.

 

وی با عنوان کردن این موضوع که استفاده ازعبارات تحسین آمیز باید خلاقانه باشد، تصریح کرد: عبارات تحسین آمیز نباید تکراری باشد و هر بار باید در قالب متفاوتی ابراز شود، زیرا عبارت‌های مشابه به مرور زمان تأثیر خود را از دست می‌دهند و تکراری و خسته کننده می‌شود.

 

این کارشناس با تأکید بر این‌که تحسین در مورد خردسالان باید بدون از دست دادن فرصت انجام شود، بیان کرد: هنگام تحسین، والدین باید عشق و علاقه خود را بی قید و شرط نشان دهند و برای پاداش دادن باید به علایق فرزند خود توجه داشته باشند و از مواردی همچون هدیه دادن، تماشای فیلم یا کارتون‌های مورد علاقه، رفتن به پارک و یا حتی بازی استفاده کنند.

 

حشمتی عنوان کرد: راه دیگر تقویت رفتار مثبت کودکان، استفاده از جدول خاصی که به صورت روزانه رفتارهای خوب کودک را سازمان دهی می‌کند، است؛ ابتدا این جدول را برای کودک خود توضیح دهید و به او بگویید که در ازای هر کار خوبی که انجام دهد، ستاره یا برچسب رنگی در جدول برایش نصب خواهید کرد و با این کار کودک خود را آگاه کنید که به رفتارهای خوب او توجه می‌کنید.

 

وی با بیان این‌که والدین باید در کنار تنبیه، روش صحیح و درست عمل و رفتار را نیز آموزش دهند، ادامه داد: تنبیه باید در زمان خودش انجام شود و به تعویق نیفتد، زیرا به تأخیر انداختن آن، باعث بی اثر شدن تنبیه می‌شود و حتی می تواند اثر معکوس و مخرب نیز داشته باشد، زیرا کودک فراموش می‌کند که این تنبیه به خاطر کدام عمل او است.

 

این کارشناس علوم تربیتی ادامه داد: باید نتایج تنبیه بررسی شود؛ اگر رفتاراشتباه مورد نظر کاهش یافته بود، باید ادامه داد در غیر این صورت تکرار آن سودی ندارد و باید روش دیگری را برای تنبیه انتخاب کرد.

 

حشمتی با بیان این‌که اگر بیش از حد از تنبیه استفاده شود، کودک به آن عادت می‌کند و تنبیه برای او امری عادی تلقی می‌شود و دیگر اثری نخواهد داشت، تصریح کرد: قبل از تنبیه به کودک توضیح دهید چه رفتاری شما را ناراحت یا عصبانی کرده و در صورت تکرار آن عمل، چه تنبیهی را در پی خواهد داشت.

 

وی اظهار کرد: نباید کودک را به تنبیهی که در آن ثابت قدم نیستنید و آن را انجام نمی‌دهید، تهدید کنید. در ابتدا باید با کودک صحبت کرده و از او علت رفتارش را جویا شوید و همیشه باید توجه کرد که کودکان در سنین مختلف نیازهای متفاوتی را تجربه می‌کنند.

 

حشمتی ادامه داد: تربیتی که آزادی را به کلی در کودک نادیده بگیرد و انتخاب و میل قلبی را از کودک سلب کند و تنها مبتنی بر ترس و آداب خشک و بی روح ظاهری باشد، نه تنها دوام نمی‌آورد بلکه در نهایت به رکود و عصیان کودک می‌انجامد و کودک را در سال‌های آینده زندگیش از توانایی ایجاد ارتباط سالم باز خواهد داشت.

 

وی با تأکید بر این‌که باید به تفکر خلاق کودک اهمیت داده شود، خاطرنشان کرد: ایجاد جو خلاق در محیط منزل، حساس کردن کودک به محرک‌های محیطی و توجه بیشتر به آنها، پرورش قابلیت پذیرش مفاهیم جدید در کودک، انتقاد سازنده، پرورش قدرت ابراز وجود و ایجاد انگیزه بالا، اشتیاق و احساس سرشار از پشتکار در کودکان از عوامل تقویت خلاقیت در کودکان است. 



نظر شما
نام:
پست الکترونیکی:  
نظر شما:  
کد امنیتی: