10:20 عصر | ۱۳۹۸ چهارشنبه ۵ تير
کد خبر: 31522 تاریخ انتشار: ۱۳۹۳ دوشنبه ۱۳ مرداد - 9:38 صبح ارسال به دوست نسخه چاپی

زنان و چالش های حضور در سطوح مدیریتی کشور

آرزو فاطمی

با پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال 1357، به شکل‌گیری هویتی جدید و ارزشمند از زنان با نقش‌های اجتماعی و سیاسی دست یافتیم. امام خمینی (ره) به عنوان رهبری اصلی جریان انقلاب اسلامی، معتقد بودند که «زن باید در مقدرات اساسی مملکت دخالت کند.» ایشان پس از پیروزی انقلاب اسلامی خطاب به زنان فرمودند؛ «همانطور که در نهضت‌ها نقش داشته‌اید اکنون هم باید در این پیروزی سهیم باشید.» و این‌گونه بانوان را دعوت به مشارکت جدی در تحقق آرمان‌های مقدس نهضت اسلامی نمودند.

 اما امروز پس از گذشت سی سال از زمانی که امام چنین سخنی را در جامعه طرح نمودند، زنان ما چه شرایطی برای حضور در عرصه‌های مدیریتی کشور دارند؟ بر اساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، در بهترین حالت از ابتدای انقلاب تاکنون، در دوره پنجم بوده که ما 14 نفر نمایندهٔ زن داشتیم و این یعنی معادل 5 درصد از کل مجلس. دربارهٔ فرمانداران، استانداران، وزرا، معاونت‌های مختلف، مدیران ارشد کارخانه‌ها و سازمان‌های دولتی، وضع به‌مراتب بدتر است. در دوران هشت سالهٔ اصلاحات قدم‌هایی برای جبران کاستی‌هایی که مانع حضور زنان در عرصه‌های مدیریتی کشور است، برداشته شد.در سال 76 نرخ اشتغال زنان 1.9 درصد بود در حالی كه در سال 83  طبق آمار بانك جهانی به 14.6 درصد و براساس برآورد مركز آمار ایران به 12.6 درصد افزایش یافت.نرخ رشد مدیریت زنان نیز در سال 81 به 63 درصد رسید.

در تدوین برنامه چهارم توسعه هم نگرش جنسیتی پررنگ ‌تر و قوی ‌تر مطرح شد و بیش از ۲۰ ماده از مواد اصلی این برنامه در بخش ‌های مختلف فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، امنیت اجتماعی و تولید و اشتغال به موضوع زنان اختصاص پیدا کرد.

 رئیس مرکز امور مشارکت زنان در دولت اصلاحات در این باره گفته بود ما با جریان سازی و عمده سازی مسائل جنسیتی سعی کردیم در برنامه چهارم توسعه، مسائل زنان را از حالت متمرکز در یک حوزه خاص خارج کرده و در کل برنامه ریزی بگنجانیم. از جمله ماده ۱۱۴ قانون برنامه چهارم توسعه که بر اساس آن دولت موظف شد در سال اول برنامه سند جامع برنامه مشارکت زنان را تدوین کند و از جمله اشتغال زنان و تنظیم بازار نیروی کار، اصلاح نگرش ‌های فرهنگی و اصلاح قوانین و مقررات مربوط به حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی زنان در آن لحاظ شود.

 ولی با یک نگاه منصفانه و با استناد به وقایع و آمارهای موجود می‌توان سیر عکس این موضوع، یعنی تلاش برای خانه‌نشین شدن هر چه بیشتر زنان را در دولت اصولگرایان مشاهده کرد؛ اما واقعا مشکل کجاست؟

 به نظر می‌رسد مشکلات موجود در این عرصه برای زنان، در دو بخش نرم‌افزاری و سخت‌افزاری باشد. بخش نرم‌افزاری این مشکلات عبارت‌اند از؛ هنجارها و ارزش‌های جامعه که خود را در شکل کلیشه‌های جنسیتی نشان می‌دهند، این‌که با قرائت خاصی از دین یا سنت بر نقش‌های خانگی زن تأکید و او را از بروز و ظهور اجتماعی آن‌هم در سطح مدیریت‌های کلان بازداریم، اینکه تصور نکنیم تا زمانی که مردان هستند زنی می‌تواند فرماندار یک شهر یا استاندار و نمایندهٔ یک استان باشد و مواردی از این دست. همچنین مشکلات مربوط به کاستی‌هایی در باب قانون و اجرای آن که بخش سخت‌افزاری این مشکلات است؛ یعنی همان عدم وجود امکانات لازم برای حضور و فعالیت زنان و همچنین پشتوانهٔ قانونی محکم.

 بنابراین به نظر می‌رسد باید هم در بخش منابع و هم در بخش قواعد که مرتبط با همان دو بخش سخت‌افزاری و نرم‌افزاری که مطرح کردیم، به دنبال اجرای برنامه‌های بنیادی و اساسی باشیم تا بتوانیم حضور زنان را در بخش‌های مدیریتی خرد، میانی و کلان، آن‌چنان که خواست بنیان‌گذار انقلاب، تعالیم دینی‌مان و همچنین مطابق با خواست و توانمندی زنان امروز جامعه‌مان است، تقویت کنیم.



نظر شما
نام:
پست الکترونیکی:  
نظر شما:  
کد امنیتی: