7:27 عصر | ۱۳۹۸ سه شنبه ۲۸ خرداد
کد خبر: 38938 تاریخ انتشار: ۱۳۹۴ دوشنبه ۱۱ خرداد - 4:22 عصر ارسال به دوست نسخه چاپی

نداشتن رسانه; عامل اصلی تخریب دولتمردان

سعید گیتی ارا

دقیقا از فردای روی کارآمدن حسن روحانی بعنوان “رییس دولت جدید” این تحلیل وجود داشت که اقدامات این دولت باید از طریق رسانه های مستقل به سمع و نظر مردم برسد. اما براستی کدام رسانه های مستقل؟ دولت و کابینه اش از سرزمین های فضایی به این کشور مهاجرت نکرده بودند و به خوبی از وضعیت ناخوشایند مطبوعات و سایت های خبری در ۸ سال دولت پیشین با خبر بودند. موضوعی که مسوولیت آنان را سنگین تر از گذشته می کرد.

رویکرد رسانه ها می توانست تاثیرات زیادی بر روند عملکرد دولت بگذارد و مانع از تخریب های بغض آلود جریان منتقد در فضای مجازی شود. اما حال که توزیع شب نامه های مجازی و به روزرسانی سایت های زنجیره ای جریان افراطی، در روند اطلاع رسانی و تعامل میان دولت و ملت موثر واقع شده است. و صدای دولت ضعیف تر از صدای دلواپسان شده، آیا مسوولین دولتی تصمیم ندارند تا رویه ی عدم حمایت از رسانه های مستقل را تغییر دهند؟

آیا وقت آن نرسیده است تا دولت روحانی وارد عرصه اطلاع رسانی و آگاه سازی افکار عمومی شود؟

پاسخ این سوالها می تواند در یک جمله ی کوتاه خلاصه شود و آن اراده ای است که دولت روحانی هنوز به آن دست نیافته است. اراده ای مبنی بر حمایت از عوامل رسانه ای و توزیع امکانات جهت گسترش فضای کیفی و کمی رسانه های مستقل.

دولت روحانی با این ذهنیت که نیازی به رسانه ندارد کار خود را آغاز کرد و این تحلیل همه مشاورینی بود که گمان می کردند حال که آقای روحانی توانست به سبب برخی از مهم ترین دلایل بدون رسانه های قوی، از “کاندیدای صاحب رسانه” برتری پیدا کند پس در طول دوران ریاست جمهوری نیز نیازی به رسانه های مستقل ندارد.

با کمی تامل می توان به نادرست بودن چنین تحلیلی پی برد. اینکه پیروزی روحانی را به چنین عواملی نسبت می دهیم ناشی از عدم شناخت ما از جامعه ای است که در آن زندگی می کنیم. رسانه و اطلاع رسانی قوی در هر نهاد و مرکز و یا حتی کشور، عامل رشد و تقویت مدیریت است. حال تصور کنید تمامی تریبون های رسمی و غیررسمی در اختیار طیف منتقد قرار گرفته باشد. در این حالت است که عملکرد دولت با تحریفات و ناقص نمایی به گوش مخاطبان می رسد. نباد از یاد ببریم که القای تصور منفی از دولت ها تنها از طریق رسانه ها امکان پذیرست.

در چندماه اخیر، رسانه های منتقد دولت به نحوی عمل کرده اند که برخی از اقشار مردم فکر می کنند که در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲ فریب خورده اند!

صدای بلند منتقدان نه تنها تمامی اقدامات مثبت دولت را وارونه به تصویر می کشد بلکه با ادامه ی این روند دور از انتظار نیست که دلواپسان در صحنه های وسیع تر، رییس جمهور را نیز همانند وزیر امور خارجه کشورمان خائن خطاب کنند. یادمان نرود که تبلیغات منفی علیه دولت ها و نهادها، تنها راه ناکارآمد جلوه دادن و لطمه به آنهاست.

دولت تدبیر و امید باید تصمیماتی مهم اتخاذ کند. تصمیماتی که موجبات ایجاد یک توازن رسانه ای را با منتقدان خود فراهم سازد. مشاورین رسانه ای رییس جمهور نقش به سزایی در منتقل ساختن این نیاز ضروری به دولت و کابینه دارند. مسوولان بدانند که زمان برای گرفتن این تصمیم چندان طولانی نیست و می بایست هرچه سریعتر در جهت برقراری توازن میان رسانه های حامی و منتقد خود بکوشند.

اینکه عزم دولت تا چه مقدار در جهت حمایت از رسانه ها جزم می شود بستگی به نیازی دارد که دولت به بازتاب واقعیات و اقدامات صورت گرفته توسط خود پیدا می کند. شاید هم دولتمردان فکر می کنند که عواملی غیر از رسانه در افکار عمومی موثرست که جای هرگونه بحث و تحلیلی را در این باره خالی می گذارند.

برچسب هابرچسب ها: ,


نظر شما
نام:
پست الکترونیکی:  
نظر شما:  
کد امنیتی: