6:52 صبح | ۱۳۹۸ سه شنبه ۲۱ آبان
کد خبر: 60607 تاریخ انتشار: ۱۳۹۸ شنبه ۱۱ آبان - 11:22 صبح ارسال به دوست نسخه چاپی

پایان زندگی یک زن با دغدغه‌هایی زنانه

گفتگو نیوز/ گروه سیاسی: شاید آنچه خیلی‌ها بعد از شنیدن نام اعظم طالقانی به یاد بیاورند، تلاش‌های او برای عادی سازی کاندیداتوری زنان در انتخابات ریاست‌جمهوری و شناخته شدن زنان به عنوان «رجل سیاسی» باشد؛‌ تلاش‌هایی که گرچه در دوران حیاتش به ثمر نرسید اما می‌تواند منشا تغییرات و موفقیت‌های بعدی فعالان زن در ادوار بعدی باشد.

اعظم طالقانی را شاید بتوان جزو اولین آقازاده‌های پس از انقلاب اسلامی دانست، زنی که زیر سایه پدر نماند؛ به گونه‌ای که ۴۰ سال بعد از درگذشت پدرش توانست شخصیتی مستقل را از خود به نمایش بگذارد.
۲۴ اسفند سال ۵۸ وقتی اولین دوره انتخابات مجلس برگزار می‌شد کمتر کسی فکر می‌کرد که در فضای آن روزها زنی امکان راهیابی به پارلمان را پیدا کند؛ اعظم طالقانی اما جزو ۴ زن راه‌یافته به مجلس اول بود.
اعظم طالقانی در آنها سال‌ها فرد ناشناسی نبود، او پیش از انقلاب هم سابقه زندان‌های ساواک در «اوین» و «قصر» را داشت و حتی به حبس ابد محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدید نظر تقلیل یافت و در نهایت سال ۵۶، همزمان با ورود کمیته حقوق بشر به ایران، آزاد شد.
اعظم طالقانی دختر آیت‌الله محمود طالقانی متولد ۱۳۲۲ بود که در نوجوانی با مرتضی اقتصاد عضو شورای فعالان ملی مذهبی و اولین استاندار دولت موقت در استان سمنان ازدواج کرد و تحصیلات خود را در آموزشگاه‌های آزاد ادامه داد. او زمانی که دو فرزند داشت دیپلم گرفت و معلم شد و در سال ۵۰ به همراه دو خواهرش مدرسه راهنمایی «بنیاد علایی» را تأسیس کرد.
او درباره نقش پدرش در ترغیب او به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی به خبرآنلاین گفته بود:‌ «پدرم ما را تشویق می‌كرد كه بروید با همسر فلان شخصیت سیاسی که بیمار هستند دیدار كنید. هنگامی که دادگاه رژیم شاه، ایشان را به ده سال زندان محکوم کرد، پدرم به من و مادرم گفت بروید قم با مراجع صحبت كنید و بگویید كه ما ۱۰ سال زندان گرفته‌ایم. گفتند بگویید طالقانی هم یک روحانی است، حداقل شما رای را محکوم کنید. من و مادرم یك روز از صبح تا شب به قم و نزد علما رفتیم، بگذریم از این كه چقدر همراهی كردند یا نكردند، مساله این بود كه ما حرفمان را زدیم و پیام پدر را به آنها رساندیم. منظورم این است كه پدر این كارها را به ما می‌‌سپردند و ما جامعه آن روز خودمان را با رفتن به این مكان‌ها و اجتماعات می‌توانستیم بشناسیم. اگر پدرم من را نمی‌فرستاد، در جریان این امور قرار نمی‌گرفتم.»
اعظم طالقانی پیش از انقلاب وارد دانشگاه شد و در رشته ادبیات فارسی تحصیل کرد.
اعظم طالقانی پس از انقلاب اسلامی، جامعه زنان مسلمان را به خواست پدرش و با هدف آموزش زنان و حل مشکلات آنها تأسیس کرد.
او همچنین در سال ۵۸ امتیاز انتشار مجله اصلاح طلب «پیام هاجر» را گرفت، نشریه‌ای با موضوع حقوق زنان که فروردین ۷۹ توقیف شد.
اعظم طالقانی در تابستان ۹۳ نشریه «پیام ابراهیم» را منتشر کرد، نشریه‌ای که یکبار به خاطر انتشار برخی از جلسات درس آیت‌الله منتظری و بار دوم در سال ۱۳۷۹ در شبی که ۱۶ روزنامه و نشریه دیگر هم توقیف شدند،‌ توقیف شد.
او در سال۹۲، جایزه «قلم طلایی» انجمن دفاع از آزادی مطبوعات را دریافت کرد.
او همچنین دبیر کل جامعه زنان انقلاب اسلامی نیز بود. طالقانی پس از پایان دوران نمایندگی، تمرکز خود را بر «جامعه زنان انقلاب اسلامی» گذاشت، زیرمجموعه‌های آن را به مرور گسترش داد و مسئولیت آموزش گروهی از زنان سرپرست خانوار را نیز برعهده گرفت.
اعظم طالقانی در مصاحبه خود با خبرآنلاین همچنین گفته بود: «در تمام این سال‌ها فمینیست نبوده‌ام ولی بحثم حقوق مظلوم بوده است. چه مردها و چه زنان. ولی دیدم بیشتر این زن‌ها هستند که مظلوم واقع شده‌اند. اگر هم مردهایی مظلوم هستند، مردهای دیگری هستند كه از آنها پشتیبانی كنند اما زن‌ها این حمایت را هم ندارند. كاری كه برای حمایت از زنان می‌توانستم انجام دهم این بوده كه به قوانین اسلامی درباره زنان بپردازم و آنها را در نشریه پیام هاجر منتشر كنم.»
اعظم طالقانی در سال‌های ۷۶، ۸۸ و ۹۶ برای انتخابات ریاست جمهوری ثبت‌نام کرد اما هربار صلاحیت او از سوی شورای نگهبان رد شد. او به گفته خود می‌خواست تکلیف رجل سیاسی را مشخص کند چرا که معتقد بود تعبیر رجال در اصل ۱۱۵ قانون اساسی معادل جنس مرد نیست. 
او بعد از آخرین ثبت‌نامش در انتخابات ریاست‌جمهوری در مصاحبه‌ای با روزنامه شرق گفته بود: «خانم‌های دیگر هم باید بیایند پای کار. این مسئله اگر حل نشود جفا به زنان است. جفا به جمعیتی است که با دل و جان پای انقلاب ایستادند و از فردای آن اندک‌اندک حضورشان در عرصه‌های مختلف کم‌رنگ‌تر شد. زنان را جدی نگرفتند. ناگهان به خودمان آمدیم و دیدیم که زنان را رجل سیاسی هم نمی‌دانند. حالا چهار دهه گذشته، جمهوری اسلامی باید این مسئله را حل کند. فقهای شورای نگهبان موظف‌اند تفسیرشان از مفهوم رجل سیاسی را مشخص کنند. زنان جامعه پاسخ می‌خواهند».
اعظم طالقانی با تاکید بر اینکه اقدام او یک حرکت نمادین نیست،بلکه با هدف به ‌چالش‌کشیدن رویه اشتباه بعد از پیروزی انقلاب است، گفته بود: «زنان مسلمانی که پای انقلاب ایستادند و در خیابان‌ها علیه رژیم شاه شعار دادند، فکرش را هم نمی‌کردند که پاداش تلاش و پایداری‌شان این باشد که جمعی از مردان انقلابی آنها را رجل سیاسی ندانند. »
او بارها از زندانیان سیاسی دفاع کرده و چندین بار نامه‌های سرگشاده اعتراضی خطاب به روحانیون و نمایندگان مجلس خبرگان و سایر مقامات عالی نظام نوشته بود.
اعظم طالقانی بامداد پنجشنبه دوم آبان ماه به علت عارضه مغزی در بخش آی.سی.یو بیمارستان پارس بستری و تحت مراقبت‌های پزشکی قرار گرفت و نهایتا هشتم آبان ماه درگذشت.
 


نظر شما
نام:
پست الکترونیکی:  
نظر شما:  
کد امنیتی: